starożytny rzym

Spartakus, niewolnik i gladiator, stanął na czele ogromnej armii i zagroził potędze Rzymu. Poznaj przebieg powstania i jego dramatyczny finał.

Gdyby ktoś powiedział wam, że w pewnej dolnośląskiej wsi stoją autentyczne marmurowe kolumny wydobyte z zasypanych Pompejów, pewnie byście nie uwierzyli. A jednak! W Mysłakowicach niedaleko Jeleniej Góry takie kolumny istnieją naprawdę. Dwie z nich podtrzymują wejście do miejscowego kościoła, trzecia zdobi fontannę w dawnym pałacu, który obecnie zajmuje szkoła. Każda liczy sobie ponad 2 tys. lat i pochodzi z Pompejów, miasta zniszczonego przez erupcję wulkanu.

Tłum ryczy, piasek nasiąka krwią, a jeden ruch może zdecydować o wszystkim. Gladiatorzy nie byli tylko bohaterami widowisk – byli ludźmi wrzuconymi w świat, w którym życie miało swoją cenę, a śmierć była elementem spektaklu. Jedni trafiali na arenę jako niewolnicy, inni z własnej woli szukali sławy i pieniędzy. Nieliczni zapisali się w pamięci współczesnych tak wyraźnie, że ich imiona przetrwały całe stulecia.

Zamach na Juliusza Cezara w 44 r. p.n.e. był punktem zwrotnym w historii starożytnego Rzymu. Spisek przeciwko potężnemu dyktatorowi zawiązała niewielka grupa senatorów. Ich plan, skrupulatnie przygotowany, doprowadził do jednej z najbardziej dramatycznych śmierci w dziejach polityki. Efektem zamachu nie była jednak wolność Rzymu, lecz chaos i seria kolejnych wojen domowych.

Abonenci usług Xbox Game Pass Ultimate oraz PC Game Pass mogą od 26 marca sprawdzić premierową strategię osadzoną w czasach antycznego Rzymu.

Gdy w 30 roku p.n.e. Rzym obalił Kleopatrę i przejął Egipt, cesarstwo wydawało się nie do powstrzymania. Legiony maszerowały na południe, a kolejne terytoria padały jak domino. Nikt nie spodziewał się, że kres tej ekspansji położy kobieta z Królestwa Kusz, która według starożytnych przekazów widziała tylko na jedno oko.

W 1910 roku brytyjski archeolog John Garstang dokonał w Meroë odkrycia, które wstrząsnęło światem nauki. Spod ruin nubijskiej świątyni wyłoniła się brązowa głowa rzymskiego cesarza Augusta, doskonale zachowana przez gorący, suchy klimat Sudanu. Artefakt ten okazał się nie tylko arcydziełem antycznej sztuki, ale również materialnym dowodem na jeden z najbardziej symbolicznych aktów oporu wobec rzymskiego imperium.

Czy słowo glirarium coś wam mówi? Pewnie mało, ale nie ma nic wspólnego ani z gliną, ani z grillem. To rodzaj glinianego pojemnika, który w starożytnym Rzymie służył do hodowli popielic.

Kaligula zapisał się w historii jako jeden z najbardziej nieprzewidywalnych i budzących grozę władców starożytnego Rzymu. Jego panowanie stało się symbolem okrucieństwa, rozpasania i władzy pozbawionej jakichkolwiek hamulców. Antyczni autorzy pozostawili po sobie obraz cesarza, który śmierć i cierpienie innych traktował jak rozrywkę. Trudno dziś rozstrzygnąć, gdzie kończyła się propaganda wrogów, a zaczynała rzeczywistość – ale skala relacji każe traktować je poważnie.

Założenie Rzymu w 753 roku p.n.e. postawiło Romulusa przed problemem, który wydawałby się niemożliwy do rozwiązania. Miasto istniało, ale brakowało mu tego, co najważniejsze: mieszkańców gotowych je budować i bronić.

Cesarz Domicjan to postać, która przez wieki dzieliła historyków - jedni widzieli w nim tyrana, inni sprawnego reformatora. Jego piętnastoletnie panowanie przyniosło Rzymowi stabilizację gospodarczą i wojskową, ale kosztowało życie wielu senatorów. Poznaj historię ostatniego władcy z dynastii Flawiuszów.

Określenie "pyrrusowe zwycięstwo" znamy wszyscy, choć niewielu zastanawia się, skąd właściwie się wzięło. Ten popularny frazeologizm ma swoje źródło w dramatycznych wydarzeniach z III wieku przed naszą erą, kiedy hellenistyczny monarcha stoczył kilka pamiętnych bitew z potęgą Rzymu. Historia zapamiętała te starcia nie z powodu spektakularnych sukcesów militarnych, ale ze względu na ich paradoksalny finał.

Niewolnicy w starożytnym Rzymie nie mieli praktycznie żadnych praw. Byli najgorzej traktowaną kategorią ludności w ciągle rozrastającym się państwie. Nakładano na nich szereg różnych prac i obowiązków, często ponad ich siły. Czasami wystarczyła przysłowiowa iskra, aby niewolnicy chwycili za broń w nadziei polepszenia swej doli. Poznaj przyczyny, przebieg i skutki największych powstań niewolniczych w starożytnym Rzymie.

Przed wiekami, gdy biel mąki pszennej odróżniała patrycjusza od chłopa, a wieczorna uczta była sposobem pokazania bogactwa i wyrafinowania, większość Rzymian jadała skromnie. Ich talerze wypełniało głównie to, co lokalne pola i ogrody mogły dać na co dzień. Co naprawdę trafiało na stoły najpotężniejszego imperium starożytności?

Starożytni Rzymianie nie znali wstydu w sprawach, które dziś uchodzą za wstydliwe. Potrafili zarobić nawet na tym, co kończyło w publicznych latrynach. Mocz mieszkańców Wiecznego Miasta stał się niespodziewanym źródłem dochodów skarbu państwa, a słynna sentencja "pecunia non olet" do dziś przypomina, że pieniądze nie mają zapachu bez względu na swoje pochodzenie.

Częstochowa na weekend przenosi się do czasów starożytnego Rzymu. Park Lisiniec zamienił się w pełen życia antyczny obóz, gdzie legioniści, gladiatorzy i barbarzyńcy pokażą, jak wyglądało codzienne życie i widowiska sprzed dwóch tysięcy lat.

W Rzymie gladiatorzy budzili sprzeczne emocje. Traktowano ich jako ludzi stojących nisko w hierarchii społecznej, ale jednocześnie fascynowano się ich walkami i odwagą.

Podbój Galii przez Cezara nie był zwykłą kampanią wojskową. To była bezwzględna walka o władzę, bogactwo i przetrwanie. Rzymski wódz stanął naprzeciw tysięcy galijskich wojowników, którzy nie zamierzali oddać swoich ziem bez walki. Bitwy były krwawe, zdrady częste, a ostateczna rozgrywka przesądziła o losach zachodniej części kontynentu. Jaki był przebieg podboju Galii przez Cezara?

Śmierć Kommodusa nie była ani chwalebna, ani pełna dramatyzmu, jak mogłoby wynikać z jego własnych fantazji. Cesarz, który pragnął być gladiatorem, nie zginął na arenie w otoczeniu wiwatującego tłumu. Nie umarł też w chwale jako wielki władca. Odszedł cicho, w samotności, zdradzony przez tych, którym ufał. Jak wyglądała śmierć Kommodusa?

W roku 275 p.n.e. pod Benewentem w Kampanii doszło do jednej z najważniejszych bitew starożytności, która przesądziła o układzie sił na Półwyspie Apenińskim, zwiastując przyszłą dominację Rzymu nad basenem Morza Śródziemnego. Jakie były przyczyny, przebieg i skutki bitwy pod Benewentem?